Nisa - İstanbul Travesti

Travesti Nisan’ın Eski Sevgilisinin Düğününe Yanlışlıkla Davet Edilmesi

Nisan’ın telefonuna gelen mesaj ilk bakışta sıradan bir düğün davetiyesiydi.

Altın renkli harfler, gereğinden fazla çiçek, birbirine dolanmış iki yüzük ve ortasında büyük puntolarla yazılmış iki isim…

Nisan mesajı açtı.

İlk ismi tanımıyordu.

İkinci ismi gördüğünde ise telefonu yüzüne biraz daha yaklaştırdı.

Emre.

Bir süre ekrana baktı.

Sonra davetiyenin devamını okudu.

Düğün cumartesi akşamı Kadıköy’de, Fenerbahçe tarafındaki bir davet mekânında yapılacaktı.

Nisan’ın kafasını karıştıran şey Emre’nin evleniyor olması değildi.

Emre eski sevgilisiydi.

Hem de “birkaç kere görüştük” denilip geçilecek eski sevgililerden değildi.

Yaklaşık iki yıl birlikte olmuşlardı.

Asıl mesele şuydu:

Nisan ile Emre’nin ayrılığı hiç de davetiye gönderilecek kadar medeni olmamıştı.

Üç Yıldır Tek Kelime Konuşmamışlardı

Ayrılıklarından sonra birbirlerini sosyal medyadan çıkarmışlardı.

Bir süre ortak arkadaşlar üzerinden haberleri gelmiş, ardından o bağlantılar da yavaş yavaş kaybolmuştu.

Nisan, Emre’nin hayatında biri olduğunu bile bilmiyordu.

Dolayısıyla düğün davetiyesi fazlasıyla tuhaftı.

Mesajın altında kısa bir not vardı:

“Bu özel günümüzde sizi de aramızda görmekten mutluluk duyarız.”

Nisan yüksek sesle güldü.

“Gerçekten mi Emre?” dedi kendi kendine.

Sonra davetiyeyi en yakın arkadaşı Selin’e gönderdi.

Selin’in cevabı yaklaşık yirmi saniye sonra geldi:

“SAKIN GİTME.”

Nisan yazdı:

“Niye?”

“Çünkü eski sevgilinin düğününe gidilmez.”

“Ama beni davet etmiş.”

Selin’in cevabı daha hızlı geldi:

“Bu daha kötü.”

Nisan’ın Aklına Takılan Tek Bir Soru Vardı

Neden?

Gerçekten neden onu davet etmişti?

Aradan üç yıl geçmişti.

Belki Emre artık geçmişte yaşananları önemsemiyordu. Belki aralarında kötü bir şey kalmadığını göstermek istemişti.

Belki müstakbel eşi Nisan’ın kim olduğunu biliyordu.

Ya da belki davet ortak bir arkadaş listesinden topluca gönderilmişti.

Nisan son ihtimali daha mantıklı buldu.

Ama merakı dinmedi.

Emre’ye doğrudan yazmayı düşündü.

“Davetiyeyi gerçekten bana mı gönderdin?”

Mesajı yazdı.

Sonra sildi.

Tekrar yazdı.

Yine sildi.

Sonunda hiçbir şey göndermedi.

Fakat cuma gecesi geldiğinde başka bir karar vermişti.

Düğüne gidecekti.

“Sadece Bir Saat Kalacağım”

Nisan’ın kendisine verdiği söz buydu.

Düğüne gidecek, tebrik edecek, bir şeyler içecek ve en fazla bir saat sonra çıkacaktı.

Drama yok.

Eski defterleri açmak yok.

Emre’yle köşede duygusal konuşma yapmak hiç yok.

Selin ise bu plana inanmıyordu.

“Bir insan eski sevgilisinin düğününe ‘bir saatliğine’ gitmez,” dedi telefonda.

“Ben giderim.”

“Sonra?”

“Eve dönerim.”

“Kesin.”

Nisan telefonu kapatırken güldü.

Ama içinde hafif bir gerginlik olduğunu kendisine bile itiraf etmek istemiyordu.

Cumartesi Akşamı Kadıköy

Düğün günü geldiğinde Nisan hazırlanmak için düşündüğünden fazla zaman harcadı.

İlk seçtiği elbiseyi fazla iddialı buldu.

İkincisini fazla sade.

Üçüncüyü giydiğinde aynanın karşısında birkaç saniye durdu.

“Ben düğüne gidiyorum, intikam almaya değil,” diye söylendi.

Sonunda sade ama şık siyah bir elbisede karar kıldı.

Fenerbahçe tarafına geldiğinde hava kararmaya başlamıştı. Yaz akşamının o hafif rüzgârı vardı. Sahil tarafında yürüyen insanlar, trafikte ilerleyen arabalar ve uzaktan gelen müzik birbirine karışıyordu.

Nisan taksiden indi.

Davetiyedeki adresi kontrol etti.

Doğru yerdeydi.

Kapının önünde şık giyimli insanlar vardı.

Nisan derin bir nefes aldı.

Ve içeri girdi.

İlk Tuhaflık Kapıda Yaşandı

Girişte davetli isimlerini kontrol eden genç bir kadın vardı.

“İsminiz?” diye sordu.

“Nisan.”

Kadın listeye baktı.

Parmağını satırlar arasında gezdirdi.

Tekrar baktı.

“Soyadınız?”

Nisan söyledi.

Kadın listeyi yeniden kontrol etti.

“Bir saniye.”

Yanındaki görevliye bir şey fısıldadı.

Nisan’ın içinde küçük bir rahatsızlık oluştu.

“Bir sorun mu var?”

“İsminizi listede göremedim.”

Nisan telefonunu çıkardı.

Davetiyeyi gösterdi.

Görevli ekrana baktı.

“Size gönderildiyse sorun yok, buyurun.”

Nisan içeri girdi.

Ama artık aklında yeni bir soru vardı.

Neden davetli listesinde değildi?

Emre’yi İlk Kez Uzaktan Gördü

Mekân kalabalıktı.

Nisan girişte bir içecek aldı ve çevresine baktı.

Tanıdığı birkaç yüz vardı.

Bazıları onu fark edince şaşırdı.

Bu şaşkınlığı saklamaya çalışanlar daha da belli ediyordu.

Nisan bir arkadaşına yaklaştı.

“Merhaba.”

Karşısındaki kadın birkaç saniye ne söyleyeceğini bilemedi.

“Nisan? Sen… buradasın.”

“Gözlem gücün hâlâ müthiş.”

Kadın güldü ama gergindi.

“Seni göreceğimi bilmiyordum.”

Nisan omuz silkti.

“Ben de kendimi göreceğimi bilmiyordum açıkçası.”

Tam o sırada salonun diğer tarafında Emre’yi gördü.

Damatlık içindeydi.

Yanında gelin vardı.

Emre başını çevirdi.

Göz göze geldiler.

Ve adamın yüzündeki ifade Nisan’ın bütün şüphelerini bir anda doğruladı.

Emre onu gördüğüne sevinmemişti.

Emre onu gördüğüne şaşırmıştı.

Hem de fazlasıyla.

“Sen Burada Ne Yapıyorsun?”

Yaklaşık on dakika sonra Emre yanına geldi.

Yüzünde zoraki bir gülümseme vardı.

“Nisan.”

“Emre.”

Birkaç saniyelik sessizlik oldu.

Sonunda Emre eğilip alçak sesle sordu:

“Sen burada ne yapıyorsun?”

Nisan kaşlarını kaldırdı.

“Düğününe geldim.”

“Nasıl yani?”

“Genellikle düğün davetiyesi gelince yapılabilecek aktivitelerden biri bu.”

Emre’nin yüzü biraz daha gerildi.

“Ben sana davetiye göndermedim.”

Nisan telefonunu çıkardı.

Mesajı gösterdi.

Emre ekrana baktı.

Sonra yüzünü eliyle kapatacakmış gibi yaptı.

“Olamaz.”

Nisan’ın merakı artık iyice artmıştı.

“Ne olamaz?”

Yanlış Nisan

Gerçek yaklaşık iki dakika sonra ortaya çıktı.

Gelin tarafının arkadaşlarından birinin adı da Nisan’dı.

Düğün davetiyeleri hazırlanırken telefon numaraları ortak bir rehberden alınmıştı.

Emre’nin telefonunda iki farklı Nisan kayıtlıydı.

Biri gelinin arkadaşı.

Diğeri eski sevgilisi.

Mesajı toplu gönderen kişi yanlış Nisan’ı seçmişti.

Nisan birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sonra gülmeye başladı.

Emre ise gülmüyordu.

“Bunda komik olan ne?”

“Her şey.”

“Nisan…”

“Üç yıldır konuşmadığım eski sevgilim bana düğün davetiyesi gönderiyor. Ben de kalkıp hazırlanıp geliyorum. Kapıda listede yokum. Şimdi de aslında başka bir Nisan’ı çağırdığınızı öğreniyorum. Sence hangi kısmında gülmemeliyim?”

Emre de sonunda hafifçe güldü.

“Özür dilerim.”

“Niye? Bedava yemek var.”

Tam Gidecekti ki Gelin Yanlarına Geldi

Nisan artık görevini tamamladığını düşünüyordu.

Durum açıklığa kavuşmuştu.

Birazdan sessizce ayrılabilirdi.

Tam çantasını alırken gelin yanlarına geldi.

“Merhaba.”

Nisan gülümsedi.

“Merhaba. Tebrik ederim.”

“Teşekkür ederim. Sen Nisan’sın, değil mi?”

Nisan bir an Emre’ye baktı.

“Bu akşam bu soruya cevap vermeden önce hangi Nisan olduğumu sormaya başladım.”

Gelin güldü.

“Emre anlattı.”

Bu cümle Nisan’ı biraz şaşırttı.

“Her şeyi mi?”

“Eski sevgilisi olduğunu biliyorum.”

Nisan’ın aklından geçen ilk şey şuydu:

Harika. Gece daha da normalleşiyor.

Beklediği Gerilim Yaşanmadı

Gelin son derece rahattı.

Adı Defne’ydi.

Nisan’a yanlış davetiye için özür diledi.

Sonra hiç beklemediği bir şey söyledi:

“Madem buraya kadar geldin, lütfen gitme.”

Nisan şaşırdı.

“Ciddi misin?”

“Tabii. Masalarda yer var. Hem bu hikâyeyi yıllarca anlatırız.”

Nisan Emre’ye baktı.

Emre omuz silkti.

“Ben artık hiçbir şeye karışmıyorum.”

Nisan’ın planladığı bir saat böylece uzadı.

Eski Sevgilinin Düğününde Dans Etmek

Bir saat sonra Nisan kendisini hayatında tahmin etmeyeceği bir yerde buldu.

Eski sevgilisinin düğününde dans ediyordu.

Üstelik eğleniyordu.

Selin’e fotoğraf gönderdi.

Selin anında aradı.

Nisan açmadı.

Mesaj geldi:

“SEN GERÇEKTEN GİTTİN Mİ?”

Nisan cevap verdi:

“Yanlışlıkla.”

Selin:

“Düğüne yanlışlıkla gidilmez.”

Nisan:

“Davet de yanlışlıkla gelmiş.”

Üç nokta uzun süre ekranda kaldı.

Sonunda Selin yalnızca:

“Senin hayatın normal değil.”

yazdı.

Nisan buna itiraz edemedi.

Sonra Mikrofon Nisan’ın Eline Geçti

Gecenin en tehlikeli anı buydu.

Müzik arasında arkadaşlardan biri kısa konuşmalar yapıyordu.

Mikrofon masadan masaya dolaştı.

Bir şekilde Nisan’ın önüne geldi.

Emre uzaktan bunu görünce başını iki yana salladı.

Nisan mikrofonu aldı.

Salonda birkaç kişi onun kim olduğunu biliyordu.

Bilmeyenler ise birazdan öğreneceklerinden korkuyor gibiydi.

Nisan ayağa kalktı.

“Ben aslında burada olmaması gereken davetliyim.”

Masalardan kahkahalar yükseldi.

Emre gözlerini kapattı.

Nisan devam etti:

“Davetiyem yanlışlıkla gönderilmiş. Ama yemekleri yedikten sonra bunu öğrendiğim için geri ödeme yapmayı düşünmüyorum.”

Bu kez Defne bile kahkaha attı.

Nisan birkaç saniye durdu.

Sonra sesi biraz daha sakinleşti.

“Şaka bir yana… İnsan hayatında bazı insanlarla bir süre aynı yolu yürüyor. Sonra yollar ayrılıyor. O sırada dünyanın sonu gelmiş gibi hissedebiliyorsunuz.”

Emre başını kaldırıp ona baktı.

“Ama yıllar geçiyor. Bir gün o insanı başka bir hayatın içinde mutlu görüyorsunuz ve aslında bazı şeylerin bitmesinin kötü bir şey olmadığını anlıyorsunuz.”

Nisan kadehini kaldırdı.

“Defne ve Emre’ye gerçekten güzel bir hayat diliyorum.”

Mikrofonu bıraktı.

Bu kez alkış biraz daha uzundu.

Nisan O Gece Geçmişiyle Değil Kendisiyle Karşılaştı

Düğün gecesi ilerledikçe Nisan’ın başta hissettiği tuhaflık azaldı.

Emre artık eski sevgilisi gibi görünmüyordu.

Sadece yıllar önce hayatında bulunmuş biriydi.

Bu küçük fark aslında büyüktü.

Bir zamanlar gününün merkezinde olan bir insanın yıllar sonra kalabalığın içindeki herhangi birine dönüşmesi garipti.

Ama kötü değildi.

Nisan bunun kendisini rahatsız edeceğini düşünmüştü.

Tam tersine rahatlatmıştı.

Gece Biterken Emre Yanına Geldi

Nisan çıkmak üzereyken Emre onu kapıya kadar geçirdi.

“Gerçekten geldiğine hâlâ inanamıyorum,” dedi.

Nisan güldü.

“Ben de davet ettiğine inanamamıştım.”

“Etmedim zaten.”

“Bunu sürekli hatırlatmana gerek yok.”

İkisi de güldü.

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Emre:

“Konuşma için teşekkür ederim,” dedi.

Nisan omuz silkti.

“Biraz daha konuşsaydım üniversite anılarına geçecektim. Şanslısın.”

“İyi ki geçmedin.”

“Defne’ye iyi bak.”

“Bakarım.”

Nisan başını salladı.

Ve yıllar önce söyleyemedikleri onlarca şey olmasına rağmen o gece hiçbirini söylemeye ihtiyaç duymadı.

Fenerbahçe Sahilinde Tek Başına Bir Yürüyüş

Mekândan çıktığında doğrudan taksiye binmedi.

Bir süre sahil tarafında yürüdü.

Gece serinlemişti.

Uzaktan düğünün müziği hâlâ duyuluyordu.

Nisan telefonunu çıkardı.

Selin’den on bir mesaj vardı.

Son mesaj:

“Yaşıyor musun?”

Nisan cevap verdi:

“Evet.”

Ardından ikinci mesajı yazdı:

“Hatta eğlendim.”

Selin’in cevabı gecikmedi:

“Senden korkuyorum.”

Nisan kahkaha attı.

Ertesi Sabah Gelen Son Mesaj

Nisan ertesi sabah geç uyandı.

Telefonunda tanımadığı bir numaradan mesaj vardı.

Açtı.

Defne yazmıştı.

“Dün geldiğin için gerçekten sevindim. Bu arada gerçek Nisan düğüne gelemedi. Yani masadaki Nisan kontenjanını sen doldurdun. :)”

Nisan mesajı okuyup uzun süre güldü.

Sonra cevap verdi:

“Demek teknik olarak doğru Nisan benmişim.”

Defne bir kahkaha emojisi gönderdi.

Hikâye orada bitebilirdi.

Ama birkaç dakika sonra Nisan’ın telefonuna başka bir bildirim düştü.

Emre, üç yıl sonra ilk kez sosyal medyadan yeniden takip isteği göndermişti.

Nisan ekrana baktı.

Beş saniye düşündü.

Sonra telefonu masaya bıraktı.

İsteği ne kabul etti ne de reddetti.

Çünkü bazı hikâyelerin güzel bitmesi, yeniden başlamaları gerektiği anlamına gelmiyordu.

Nisan o gece bunu anlamıştı.

Bazen geçmiş kapınızı çalmaz.

Size yanlışlıkla dijital düğün davetiyesi gönderir.

Siz de merakınıza yenilip gidersiniz.

Sonra eski sevgilinizin düğününde pasta yer, gelinle arkadaş olur, mikrofonu elinize alır ve yıllarca kafanızda büyüttüğünüz bir dönemin aslında çoktan küçücük kaldığını fark edersiniz.

Nisan’ın başına gelen tam olarak buydu.

Üstelik bütün geceyi başlatan tek şey, telefon rehberinde yanlış seçilmiş bir isimdi.

Nisan.