Beyylikduzu - Travesti

Travesti Hazal’ın 2007’den Gönderilmiş E-Postayı Yeni Alması

Hazal o sabah telefonunu eline aldığında ilk dikkatini çeken şey e-postanın konusu değildi.

Gönderim tarihiydi.

Bir an yanlış gördüğünü düşündü.

Ekranın parlaklığını artırdı, bildirimi yeniden açtı ve birkaç saniye hiçbir şeye dokunmadan telefona baktı.

Gönderim tarihi: 17 Kasım 2007.

Oysa takvim 2026’yı gösteriyordu.

Hazal yatağın kenarında otururken önce güldü. Bir e-posta servisinin saçma bir hatası olmalıydı. Eski bir mesaj taşınmış, tarih bilgisi bozulmuş ya da spam klasöründen anlamsız bir şey çıkmış olabilirdi.

Sonra gönderenin adına baktı.

Gülümsemesi kayboldu.

Çünkü o ismi tanıyordu.

Çok uzun zamandır görmediği, hatta yıllardır aklına bile gelmeyen bir isimdi.

Mesajın konu satırında ise yalnızca şunlar yazıyordu:

“Hazal, bunu bir gün okursan Beylikdüzü’ne gel.”

2007’de Hazal İçin Beylikdüzü Başka Bir Yerdi

Hazal uzun süre e-postayı açmadı.

Telefonu elinde tutuyor fakat konu satırına dokunmuyordu.

2007 denildiğinde zihninde bugünkü Beylikdüzü canlanmıyordu. O yıllarda bölgenin ritmi farklıydı. Bugün alıştığı kalabalık caddelerin, sitelerin, kafelerin ve yoğun trafiğin yerinde hafızasında daha boş yollar, daha sakin akşamlar ve birbirinden uzak görünen binalar vardı.

Hazal’ın da hayatı farklıydı.

O yıllarda insanlarla konuşurken bugünkü kadar rahat değildi. Kendisi hakkında ne kadar şey anlatacağını sürekli ölçüp biçer, bazen söylemek istediği bir cümleyi günlerce içinde tutardı.

İnternet ise şimdiki gibi değildi.

Telefonun her saniye çevrim içi olmadığı, sosyal medyanın bugünkü hayatı kaplamadığı zamanlardı. Uzun e-postalar yazılır, bilgisayar başında cevap beklenir, bazen bir mesaj birkaç gün sonra görülürdü.

Ama on dokuz yıl sonra görülmesi normal değildi.

Gönderen Kişiyi Nereden Tanıyordu?

Gönderenin adı Deniz idi.

Hazal onu 2007 yılında Beylikdüzü’nde tanımıştı.

Arkadaşlıklarının nasıl başladığını yıllar sonra tam olarak hatırlamıyordu. Ortak bir arkadaş mı tanıştırmıştı, bir kafede mi karşılaşmışlardı, yoksa internet üzerinden mi konuşmaya başlamışlardı?

Hafızasında bunların hepsi birbirine karışmıştı.

Ama Deniz’in sürekli yanında taşıdığı küçük dijital fotoğraf makinesini hatırlıyordu.

Gördüğü hemen her şeyi çekiyordu.

Sokakları.

Otobüs duraklarını.

Arkadaşlarını.

Kahve bardaklarını.

Boş arsaları bile.

Bir gün Hazal ona neden bu kadar çok fotoğraf çektiğini sormuştu.

Deniz’in verdiği cevap yıllar sonra bile zihninde kalmıştı:

“Çünkü bir gün her şey değişecek.”

O zaman bu cümleyi biraz fazla dramatik bulmuştu.

Şimdi ise telefonu elinde tutarken istemeden o günü hatırladı.

Hazal Sonunda E-Postayı Açtı

Mesaj düşündüğünden çok daha kısaydı.

Uzun bir açıklama yoktu.

Yalnızca birkaç satır:

Hazal,

Bunu sana şimdi göndermem doğru mu bilmiyorum.
Belki hiç okumazsın.

Ama bir gün eline ulaşırsa, Beylikdüzü’nde ilk fotoğrafımızı çektiğimiz yere git.

Bankın arkasına bak.

D.

Hazal mesajı üç kez okudu.

Sonra tarihine yeniden baktı.

17 Kasım 2007.

Saat 23.41.

Mesaj gerçekten o tarihte gönderilmiş gibi görünüyordu.

Fakat neden şimdi gelmişti?

İlk Düşündüğü Şey Dolandırıcılık Oldu

Hazal meraklıydı ama dikkatsiz değildi.

Mesajın içindeki hiçbir bağlantıya tıklamadı. Zaten bağlantı da yoktu.

Ek dosya bulunmuyordu.

Gönderen adresine baktı.

Adres de tanıdıktı.

Deniz’in yıllar önce kullandığı eski e-posta adresiydi.

Hazal kendi hesabında arama yaptı.

İsmi yazdı.

Birkaç saniye sonra karşısına 2007 ve 2008 yıllarından kalma eski mesajlar çıktı.

İşte o an hikâye biraz daha garipleşti.

Çünkü aynı adres gerçekten vardı.

Hazal yıllardır o mesajlara bakmamıştı.

Eski konuşmaları açmaya başladı.

“Akşam geliyor musun?”

“Fotoğrafları bilgisayara attım.”

“Yarın Beylikdüzü’nde olur musun?”

Bir dönemin bütün sıradanlığı gelen kutusunun dibinde hâlâ duruyordu.

İnsan bazen geçmişini büyük olaylarla hatırlıyor. Oysa gerçek geçmiş çoğu zaman “Saat kaçta buluşuyoruz?” gibi önemsiz cümlelerin içinde saklanıyor.

“İlk Fotoğrafımızı Çektiğimiz Yer” Neresiydi?

Hazal mesajın asıl garip bölümünü düşünmeye başladı.

İlk fotoğraf.

Nerede çekilmişti?

Hatırlamıyordu.

2007’den kalan fotoğraflarının büyük bölümü eski bilgisayarlarla birlikte kaybolmuştu. O yıllarda bulut depolama herkesin hayatının doğal bir parçası değildi.

Eski sabit diskler bozulmuş, CD’ler kaybolmuş, bazı dosyalar yeni bilgisayarlara aktarılırken unutulmuştu.

Hazal yaklaşık yarım saat eski e-postaları karıştırdı.

Sonunda Deniz’in gönderdiği bir mesajın ekinde üç küçük fotoğraf buldu.

Dosyalardan biri açıldı.

Hazal ekrana bakınca istemsizce sustu.

Fotoğrafta kendisi vardı.

Çok daha genç hâliyle.

Arkasında bir bank ve küçük ağaçlar görünüyordu.

Fotoğrafın dosya adı:

beylikduzu_071007_01.jpg

idi.

Fotoğraftaki Yeri Bulmak Kolay Değildi

Aradan neredeyse yirmi yıl geçmişti.

Beylikdüzü değişmişti.

Fotoğrafta görünen bazı yapılar artık yoktu. Ağaçlar büyümüş, yollar değişmiş, çevrede yeni binalar yükselmişti.

Hazal görüntüyü büyüttü.

Arka tarafta belli belirsiz bir tabela vardı.

Yazının tamamı okunmuyordu.

Fakat konumu yaklaşık olarak hatırlamaya başladı.

O yıllarda birkaç kez gittikleri küçük bir yeşil alan olmalıydı.

Hazal saate baktı.

Daha öğlen bile olmamıştı.

Normalde o gün evden çıkmak gibi bir planı yoktu.

Ama artık evde oturup başka bir şey yapabileceğini de sanmıyordu.

Hazırlandı.

Telefonunun şarjını kontrol etti.

Ve Beylikdüzü’ne doğru yola çıktı.

On Dokuz Yıl Sonra Aynı Sokaklarda

Bölgeye geldiğinde ilk hissettiği şey yabancılık oldu.

Garip olan şuydu: Sokakları biliyordu ama aynı zamanda bilmiyordu.

Bazı köşeler tanıdıktı. Sonra bir bina çıkıyor ve hafızasındaki görüntüyü tamamen bozuyordu.

Bir zamanlar boş olduğunu hatırladığı yerde şimdi büyük bir site vardı.

Eskiden sık uğradıkları küçük dükkânlardan bazıları kaybolmuştu.

Hazal yürürken telefondaki eski fotoğrafla bugünkü çevreyi karşılaştırıyordu.

Bir ara durup kendi hâline güldü.

“Ben ne yapıyorum?” diye mırıldandı.

2007 tarihli bir e-posta yüzünden Beylikdüzü’nde eski bir bank arıyordu.

Dışarıdan bakıldığında gerçekten biraz saçmaydı.

Ama geri dönmedi.

Bank Hâlâ Orada mıydı?

Yaklaşık kırk dakikalık aramanın ardından fotoğraftaki yere benzeyen küçük bir alan buldu.

İlk bakışta emin olamadı.

Ağaçlardan biri fotoğraftakine benziyordu ama artık çok daha büyüktü.

Yolun açısı aynıydı.

Arka taraftaki eski yapı ise yoktu.

Ve bank…

Bank yeniydi.

Hazal’ın içindeki heyecan bir anda söndü.

Elbette yeniydi.

Kim 2007’den kalma bir park bankının 2026’ya kadar aynı yerde duracağını düşünürdü?

Bir süre ayakta kaldı.

Sonra yeni banka oturdu.

Telefonundan e-postayı yeniden açtı.

“Bankın arkasına bak.”

Hazal başını çevirdi.

Bankın arkasında yalnızca toprak, çim ve birkaç çalı vardı.

“Harika,” dedi kendi kendine. “On dokuz yıl geciktim.”

Tam Gidecekken Bir Şey Fark Etti

Hazal ayağa kalktı.

Bir iki adım attı.

Sonra arkasına döndü.

Bank değişmiş olabilirdi.

Ama Deniz mesajında “bankın altına” dememişti.

“Bankın arkasına” demişti.

Fotoğrafa tekrar baktı.

Eski bankın yaklaşık iki metre arkasında küçük bir ağaç görünüyordu.

Hazal çevresine baktı.

Aynı noktada şimdi oldukça büyük bir ağaç vardı.

Yaklaştı.

Gövdesi yıllar içinde kalınlaşmıştı.

Arka tarafına geçtiğinde ilk anda hiçbir şey görmedi.

Sonra ağacın dibinde toprağın üzerinde metal bir köşe fark etti.

Hazal eğildi.

Toprağın bir bölümünü eliyle kenara itti.

Küçük, paslanmış metal bir kutu çıktı.

Kutunun İçinden Çıkanlar

Kutu kilitli değildi.

Kapağını açması biraz zor oldu.

İçinde plastik bir poşete sarılmış birkaç şey vardı.

Bir CD.

İki fotoğraf.

Küçük bir kâğıt.

Ve artık kullanılmayan eski tip bir internet kafe kartı.

Hazal fotoğraflardan ilkini aldı.

Kendisiydi.

Deniz çekmişti.

İkinci fotoğrafta ise ikisi birlikteydi.

Arkasında tarih yazıyordu:

7 Ekim 2007 – Beylikdüzü.

Hazal uzun süre fotoğrafa baktı.

Sonra küçük kâğıdı açtı.

“Gelecekteki Hazal’a”

Kâğıdın başında bu yazıyordu.

Gelecekteki Hazal’a,

Eğer bunu gerçekten bulduysan önce şunu söyleyeyim: Bunu saklamak senin fikrindi.

Bir gün Beylikdüzü çok değişirse buraya gelip bakacağımızı söylemiştik.

Muhtemelen ikimiz de bunu unutacağız.

Sen kesin unutursun.

O yüzden fotoğrafları buraya koyuyorum.

Umarım gelecekte kendine karşı bugün olduğundan daha rahatsındır.

D.

Hazal son cümleyi okuyunca kâğıdı indirdi.

Bir anda bütün hikâyenin anlamı değişmişti.

Ortada gizemli bir yabancı yoktu.

Kendisinin unuttuğu bir geçmiş vardı.

Ve 19 yaşındaki birinin gelecekteki Hazal’a bıraktığı birkaç cümle.

Asıl Gariplik Hâlâ E-Postaydı

Kutunun varlığı açıklanabilirdi.

Fotoğraflar açıklanabilirdi.

Not açıklanabilirdi.

Ama e-posta?

Neden 2007’de yazılan mesaj 2026’da gelmişti?

Hazal eve döndüğünde bunu araştırmaya başladı.

Eski mesajın teknik bilgilerine baktı. Birkaç forum okudu. Eski posta servislerinde zaman zaman geciken, sunucularda takılı kalan veya hesap aktarımı sırasında yeniden ortaya çıkan mesajlardan bahseden insanlar vardı.

Kesin bir cevap bulamadı.

Belki mesaj gerçekten 2007’de bir sunucuda takılı kalmıştı.

Belki yıllar içinde yapılan bir hesap taşıması sırasında yeniden kuyruğa girmişti.

Belki de tarih bilgisi bozulmuştu.

Teknik olarak sıradan bir açıklaması olması mümkündü.

Ama Hazal için bunun artık pek önemi yoktu.

CD’yi Açmak Daha Büyük Bir Sorundu

Kutudan çıkan CD’yi masasına koydu.

Modern bilgisayarında CD sürücüsü bile yoktu.

Bu ayrıntı Hazal’ı güldürdü.

2007’den gelen bir hatırayı açabilmek için önce 2007 teknolojisini bulması gerekiyordu.

Ertesi gün eski bir harici CD okuyucu buldu.

Diski taktığında birkaç saniye hiçbir şey olmadı.

Sonra bilgisayar CD’yi gördü.

İçinde tek bir klasör vardı:

2026’DA AÇ

Hazal ekrana bakakaldı.

Bu defa gerçekten ürperdi.

2026 Tarihini Nereden Biliyorlardı?

Klasörü hemen açmadı.

Çünkü e-postanın 2026’da gelmesi tesadüf olabilirdi.

Ama CD’nin üzerinde de aynı yılın çıkması tesadüf ihtimalini biraz zorluyordu.

Hazal birkaç dakika sonra klasörü açtı.

İçinde bir video dosyası vardı.

Dosya adı:

hazal_19_yil_sonra.avi

Video yalnızca kırk yedi saniyeydi.

Hazal oynat tuşuna bastı.

Görüntü kalitesi bugünün standartlarına göre oldukça kötüydü.

Kamera sallanıyordu.

Önce Deniz göründü.

Ardından kamerayı Hazal’a çevirdi.

2007’deki Hazal ekranda gülüyordu.

Deniz kameranın arkasından sordu:

“Bunu ne zaman izleyeceğiz?”

Genç Hazal düşünmeden cevap verdi:

“On dokuz yıl sonra.”

Deniz güldü.

“Niye on dokuz?”

Hazal omuz silkti.

“Bilmiyorum. 2026 olsun.”

Video orada bitiyordu.

İnsan Kendi Geçmişine Yabancılaşabiliyor

Hazal videoyu ikinci kez izledi.

Sonra üçüncü kez.

Karşısındaki kişiyi tanıyordu.

Ama aynı zamanda tanımıyordu.

Konuşma biçimi farklıydı.

Saçları farklıydı.

Hayata bakışı farklıydı.

Yine de bazı hareketleri hiç değişmemişti.

Gülerken başını hafifçe yana eğmesi mesela.

Bir soruya cevap vermeden önce dudaklarını sıkması.

Hazal kendisini izlerken garip bir duyguya kapıldı.

İnsan yıllar boyunca yavaş yavaş değiştiği için değişimini fark etmiyordu.

Ama aradan on dokuz yılı çıkarıp iki görüntüyü yan yana koyunca zaman bir anda görünür hâle geliyordu.

Beylikdüzü de Hazal Gibi Değişmişti

Belki de hikâyenin en güzel tarafı buydu.

Hazal yalnızca kendi geçmişini görmemişti.

Beylikdüzü’nün geçmişini de görmüştü.

Videonun arkasındaki sokaklar bugünkünden farklıydı.

Fotoğraflardaki boşlukların bir kısmında artık binalar yükseliyordu.

O yıllarda sıradan gelen görüntüler şimdi küçük bir şehir arşivi gibi görünüyordu.

Deniz’in yıllar önce söylediği cümle yeniden aklına geldi:

“Bir gün her şey değişecek.”

Haklı çıkmıştı.

Sokaklar değişmişti.

Binalar değişmişti.

İnsanlar değişmişti.

Hazal da değişmişti.

Peki Deniz Şimdi Neredeydi?

Hazal’ın aklına gelmesi kaçınılmazdı.

Yıllardır konuşmamışlardı.

Aralarında büyük bir kavga da yaşanmamıştı.

Hayat onları sessizce farklı yönlere götürmüştü.

Bir mesaj daha seyrek gelmişti.

Sonra aylar geçmişti.

Sonra yıllar.

İnsanların birbirini kaybetmesi bazen dramatik bir vedayla olmaz.

Bazen son konuşmanızın son konuşmanız olduğunu bile bilmezsiniz.

Hazal eski e-posta adresine cevap yazmayı düşündü.

Adres hâlâ çalışıyor muydu bilmiyordu.

Bir süre boş mesaj ekranına baktı.

Uzun bir şey yazmak istemedi.

Sonunda yalnızca şunu yazdı:

Deniz,

E-posta biraz geç geldi.

Ama kutuyu buldum.

Videoyu da izledim.

Haklıymışsın. Her şey değişmiş.

Hazal

Gönder tuşuna bastı.

Cevap Geldi mi?

İlk gün gelmedi.

İkinci gün de.

Hazal zaten cevap beklememeye karar vermişti.

Belki adres yıllardır kullanılmıyordu.

Belki hesap tamamen kapanmıştı.

Belki Deniz mesajı hiç görmeyecekti.

Üç gün sonra sabah kahvesini içerken telefonu titreşti.

Yeni e-posta.

Gönderen:

Deniz.

Hazal birkaç saniye ekrana baktı.

Bu kez mesajın tarihi tamamen normaldi.

2026.

E-postayı açtı.

İçinde yalnızca iki cümle vardı:

“19 yıl mı geçti gerçekten?

Bank hâlâ duruyor mu?”

Hazal kahkahayı bastı.

Hemen cevap yazdı:

“Bank gitmiş. Ağaç duruyor.”

Gönderdi.

Sonra pencerenin önüne geçti.

Birkaç gün önce telefonunda gördüğü garip bir tarih yüzünden başlayan hikâye, onu yıllardır dokunmadığı bir geçmişe götürmüştü.

Belki e-posta gerçekten on dokuz yıl boyunca bir yerde beklemişti.

Belki yalnızca teknik bir hataydı.

Hazal bunu hiçbir zaman kesin olarak öğrenemedi.

Ama bazı tesadüflerin nasıl gerçekleştiğinden çok, insanı nereye götürdüğü önemliydi.

Hazal için o mesajın götürdüğü yer Beylikdüzü’ydü.

2007’den kalma iki fotoğrafın, paslanmış küçük bir kutunun ve kırk yedi saniyelik bir videonun bulunduğu eski bir Beylikdüzü.

Ve belki de en tuhafı şuydu:

2007’deki Hazal gelecekteki hâline gerçekten bir şey göndermeyi başarmıştı.

Sadece mesajın ulaşması biraz uzun sürmüştü.

Tam on dokuz yıl.

Comments

No comments yet. Why don’t you start the discussion?

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir